Trądzik pospolity jest jednym z najczęstszych schorzeń dermatologicznych. Występuje u ponad 80% osób w wieku od 12 do 24 lat, oraz coraz częściej u osób 30-40 letnich. Nie leczony może mieć przewlekły przebieg i pozostawić trwałe ślady jak: przebarwienia, blizny oraz zaburzenia emocjonalne. Jest chorobą obejmującą okolice łojotokowe (najczęściej twarz, okolicę międzyłopatkową oraz ramiona, czyli w miejscach gdzie występuje największa ilość gruczołów łojowych). Charakterystyczne zmiany to zaskórniki, grudki, krosty, torbiele ropne i blizny czyli potocznie mówiąc "wągry i pryszcze". Przyczyną zmian trądzikowych jest przerost gruczołów łojowych, łojotok, nadmierne rogowacenie, obecność bakterii (np. Propioniobacterium acnes), zaburzenia hormonalne, odczyn zapalny, uwarunkowania genetyczne czy nawet czynniki psychologiczne, fizykalne i zaburzenia immunologiczne.
Trądzik różowaty (łacińska nazwa - "rosacea") jest schorzeniem o nieustalonej etiologii, dotyczącym głównie skóry twarzy. Choroba ma niewątpliwie związek z występowaniem łojotoku i częstymi zaczerwienieniami skóry pod wpływem zdenerwowania lub ciepła, co świadczy o zaburzeniach naczyniowo-ruchowych. Czynniki, które sprzyjają wystąpieniu trądziku różowatego, to: zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (głównie niedokwaśność soku żołądkowego) i zaburzenia wewnątrzwydzielnicze. Często także w łuskach naskórka chorych stwierdza się obecność jednego z gatunków roztocza - nużeńca (demodex folliculorum) i drożdżaków (głównie pityrosporum). Schorzenie dotyczy osób w wieku dojrzałym, szczególnie kobiet w okresie menopauzy. Zwykle trądzik umiejscawia się na skórze twarzy, początkowo w jej środkowej części (broda, okolice ust, nos, środkowe partie czoła).
W zależności od nasilenia zmian wyróżniamy cztery postacie trądziku: